Μαρία Ροδοπούλου, Κτίζω Κήπους

rose-bee

 

Κτίζω Κήπους

Ξαναχτίζω σιγά – σιγά τους κήπους
ξεκινώντας από το ελάχιστο του Θεού
που ξέχασε να πάρει μαζί του την εποχή
της μεγάλης φυγής
Δεν ζητώ από τα ερείπια να με συγχωρήσουν
για όσα δεν εμπόδισα
αλλά έχω μάθει να παίρνω τις πέτρες αγκαλιά
και να μαθαίνω από τις πέτρες αγκαλιά
και να τους μαθαίνω από την αρχή τη λέξη
Οι μέρες έρχονται και φεύγουν
αργοσάλευτα φίδια
οι εποχές αλλάζουν
κι όμως ίδιο πουκάμισο ο χρόνος
φορά στο νόημα

Εγώ επιμένω

Κτίζω ξανά τους κήπους μου
με τα ξέφτια αργοπορημένης επιβεβαίωσης
με ένα πενηνταράκι όραμα
και μια πρόσκληση στο απών αίμα
Δεν ζητώ από τα χαλάσματα συγνώμη
για όσα συμπέρανα
όταν στεκόμουν ακίνητη πίσω από τις μπουλντόζες
Μονάχα παίρνω τις πετρούλες μου αγκαλιά
και τους ψιθυρίζω κάθε φορά μόνο μία λέξη

Οι μέρες έρχονται και φεύγουν
αργοκίνητες ατμομηχανές
οι εποχές με αποχαιρετούν
με την ίδια διάρκεια στο μήνυμα
Όμως υπάρχουνε ώρες
που ό,τι στα στήθια μου σφιχτά κρατώ
ξεχνάει να δακρύζει

Κι έτσι επιμένω
Ξαναχτίζω τους κήπους μου
με εκείνο το ελάχιστο Βλέμμα
που απέμεινε από την εποχή
της μεγάλης Φυγής

_

*από την συλλογή της συγγραφέως «Υποστολή» στο issuu.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s