Μάνος: ON, μαύρο, κόκκινο, εννιά, επτά, OFF

running

Τρέχει, τρέχει, τρέχει, τρέχει. Ιδρώτας έχει καλύψει το σώμα της, ενώ στα χέρια έχει γίνει ένα με το αίμα δίνοντας του μια περίεργη, υδατώδη υφή. Οι πιέτες της φούστας έχουν χάσει το αμιγώς μαύρο χρώμα, καθώς κόκκινες κηλίδες έχουν μετατρέψει την πανάκριβη, μονόχρωμη φούστα σε ένα πουά φρεσκοβαμμένο ύφασμα. Ίσως είναι η μοναδική φορά στη ζωή της που δεν έχει αγχωθεί για το σκισμένο καλσόν – αν όντως το κατάλαβε, μιας και μάλλον δεν αντιλήφθηκε το αίσθημα του κρύου στα πόδια της. Μέσα στο σκοτάδι το λευκό πουκάμισο ξεχωρίζει, όποτε πέφτει φως πάνω του. Τότε μόνο μπορείς να δεις τη συστολή και διαστολή του ρούχου ανάλογα με την ένταση της αναπνοής και να καταλάβεις ότι μάλλον μικρό της πέφτει. Τρέχει, τρέχει, σταματά για λίγο στη γωνία και στρίβει. Τα γοβάκια της παραμένουν καθαρά – μα πώς τα κατάφερε; – και αποτελούν αταίριαστη εικόνα στο σύνολο. Ξεκινά πάλι να τρέχει επιτρέποντας στον άνεμο να ξετυλίξει τα μακριά της βαμμένα κόκκινα μαλλιά που δένουν απόλυτα με τις κόκκινες πιτσιλιές στο πουκάμισο. Δε θυμάται πολλά, δεν μπορεί να σκεφτεί πολλά, μόνο να τρέξει. Απορεί με τον εαυτό της, όταν μέσα στον πανικό θυμάται ένα ντοκιμαντέρ για τις κινήσεις των μυών του προσώπου στο τρέξιμο – «σαν μπουλντόγκ!». «Μα πώς είναι δυνατό να το σκέφτομαι αυτό τώρα;», απόρησε σχεδόν φωναχτά επιβραδύνοντας το βήμα της και μαζεύοντας τις πιέτες στον άξονα. «Εννιά άνθρωποι νεκροί!» σκέφτηκε κι επιτάχυνε πάλι. Με αναφιλητά φτάνει στην έπαυλη της γωνίας και ξαναστρίβει. Ο ρυθμός της στο επόμενο στενό έχει πέσει. Νιώθει κάτι να την ενοχλεί χαμηλά, δεν του δίνει σημασία μέχρι που αυτό φεύγει πίσω της κι αυτή ακούει ένα μπουκωμένο κλάμα. Σταματά έχοντας τα μάτια της τόσο ανοιχτά από έκπληξη που νόμιζες ότι το αίμα των αγγείων ήταν αίμα από τα χέρια της. Το μαχαίρι και το τηλεκοντρόλ της πέφτουν από τα χέρια, γυρνά προς το σαστισμένο βρέφος και γονατίζει στο οδόστρωμα. Ένα κατακόκκινο τηλεκοντρόλ, ένα αστραφτερό μαχαίρι, μια μεσόκοπη γυναίκα και ένα γυμνό βρέφος στα τρία μέτρα• ανάμεσα τους πολύχρωμα καλώδια και γραμμές αίματος, άλλοτε ορατές και άλλοτε όχι αναλόγως την «οπτική» σου. Ελάχιστα μέτρια δεξιά της επτά ματωμένα σκαλιά και μια μισάνοιχτη πόρτα.

__

*από το ηλεκτρονικό περιοδικό chimeres τεύχος 18

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s