Νίκος Φάκος, δύο ποιήματα

night_umbrella

Ομπρέλα

σε έναν κόσμο παράλληλο
δεν υπάρχουν μπόρες
δεν υπάρχει βροχή
δεν υπάρχουν οι ώρες
εκείνες που αξημέρωτα σταματούν το χρόνο
δεν υπάρχουν λουλούδια
έρημη χώρα
πέφτω με φόρα
στην άβυσσο της λήθης
κρατώ μια ομπρέλα
μήπως η πτώση
πονέσει λιγότερο…

_

Μάνα

Φωτογραφία γκρίζα απόψε σε καλεί
και κάθε βράδυ παρόραμα σού τάζει
θυμίζεις κάτι από άηχη σιωπή
γενναία όμως παλεύεις το σκοτάδι

Η πένα δεν γράφει για έρωτες ξανά
απόψε που σιμώνει η θολούρα
τ’ απάγκιο του σκαριού σου στα γκρίζα σου μαλλιά
και στέκει εμπρός σου μια άτακτη φιγούρα

Σαν σήμερα τα σπλάχνα σου φυλάνε τη φωτιά
το σώμα σου ολόκληρο πονάει
το χθες σου μπήγει μαχαίρια στην καρδιά
το αύριο πληγές σού κουβαλάει

Θα κλείσω μονάχα με μια ευχή
τ’ αόριστα βουνά τον πόνο σου να πάρουν
εσένα που άκουγαν σε κάθε προσευχή
στα σπλάχνα σου τη μοναξιά μην φέρουν

Αγάπη σε δυο δάκρυα θα βρέξω
θα ρίξω λίγο από θύμησες εντός τους
ζωή και φτερουγίσματα ν’ ακούς
και ας σε πρόδωσε ο άνθρωπός σου

Αυτά που ‘φύγαν χαθήκαν δια παντός
και ο Γολγοθάς σου στολίζει τα ριζά του
μπροστά στον πόνο σου αισθάνομαι μικρός
και αδύναμος όταν λείπω μακρυά σου…

_

*πρώτη δημοσίευση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s