Νίκος Βαρδάκας, δύο ποιήματα

model

Εσένα ψυχή μου

Γιατί οι λέξεις να είναι νεκρές, σαν ελπίδες
στις ξέρες; Στην αγάπη το θέλω είναι πικρό
σαν μονοπάτι σε απάτητο βουνό.
Γιατί η αλήθεια να έχει τραγούδια, ειπωμένα
από κρίνα που γερνούν στο δέρμα σου;
Μαζί σου βαδίζω στα σύννεφα, αυτά που
εγκλωβίζουν τα πέλαγα του απείρου. Κολυμπάνε
τα στέρια και καθρεφτίζουν το ουρί του παραδείσου…
Εσένα ψυχή μου!

 

__

Μελωδία

Δίπλα μου σταμάτησε ματώνοντας η όψη σου.
Το δείλι όμως σου χάρισε στοργικά ένα δάκρυ δώρο
για της ματιάς μου τον οίκτο.
Είναι αυτή η γιορτή της ζωής που τη λένε μύθο
και κάθε που σκέφτομαι την ομορφιά σου μου
χαρίζεις τον ήλιο.
Πνοή από την ψυχή σου Α. είναι οι αναμνήσεις μας
μέχρι που φτάναμε ξυστά από το δικό σου πλανήτη.
Θα θυμάμαι για πάντα καλή μου, την αύρα που έπλεκες
στα βράδια που βγαίναμε. Θα λατρεύω το χάδι σου που
νανούριζε το μέλλον μου…

 

__

*Από την συλλογή «Νοσταλγία» που κυκλοφορεί ελεύθερα στο διαδίκτυο από τις εκδόσεις Διάνυσμα.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s