Νίκος Φάκος, χαρταετός

kite

Χαρταετός

Τα σύννεφα γυρίζουν σε βροχή
σε δάκρυα που φαίνονται στο δρόμο
κυλούν πρόδηλα στο μαύρο του χρώμα
η γλώσσα πλαταγίζει στ’ ανείπωτα
ο αέρας ανεμίζει τις ελπίδες
κρυφτό παίζουν με τις ενοχές
για μια επιλογή που ποτέ δεν υπήρξε
η θάλασσα πνίγει λυγμούς
όνειρα και ένα ταξίδι τελείωσε
κλεμμένο το εισιτήριο
ο προορισμός ποτέ δεν φάνηκε
σε έναν ορίζοντα που ο ήλιος
ο κάλπικος
παραχαράκτης ονείρων
μιας καλύτερης ζωής
που ποτέ δεν ήρθε.

Άλλαξαν τρένο ή πλοίο, δεν γνωρίζω
άλλαξαν ρότα
μια βάρκα χώρεσε τόσες χιλιάδες σκέψεις
η φυγή ήταν βροχή
και η θάλασσα κρύα
η πούντα χτυπούσε με μανία τα γυμνά κορμιά
τα κύματα φούσκωναν ολοένα και πιότερο
κάποια πουγκιά γέμισαν με τριάντα αργύρια
και το φιλί στο μέτωπο, αυτό του αποχωρισμού
ήταν δηλητήριο στο αίμα τους
το θανατικό δεν άργησε να φτάσει
άλλαξαν πορεία καθοδική
άλλαξαν ξεναγό για τη ζωή που ένας άλλος κόσμος
διαφήμιζε ανάμεσα σε διαλείμματα εκπομπών
για καλοφτιαγμένες χύτρες
γεμάτες με πλαστικά κολοκύθια
δεν ονειρεύτηκαν όμως αυτόν τον κόσμο
τα σύννεφα έστελναν ασταμάτητα βροχή
από σίδερο
που όταν έφτανε στις στέγες των σπιτιών
φωτιά ολόγυρα
πώς να μη φύγεις κατατρεγμένος
πώς να μην υπερασπιστείς το όνειρο
το αύριο είναι ένα ναρκοπέδιο
γεμάτο παγίδες
φωτιά ολόγυρα
δεν ήξεραν, δεν φταίξανε ποτέ.

Τα σύννεφα κλαίνε
για να ξεπλύνουν τη ντροπή του ανθρώπου
η αποτυχία χρεώνεται σε υπέρδιπλους
αναπαυτικούς καναπέδες
η σπορά της αναισθησίας έχει γίνει από καιρό
το μάτι πια δεν φοβάται
εικονικό το περιβάλλον, βλέπεις,
από μικροί μαθαίνουμε στον πόλεμο
και είμαστε έτοιμοι να πατήσουμε τη σκανδάλη
αδιαφορόντας για τον στόχο
αρκεί και μόνο η γούνα μας να μην καεί
τα σύννεφα κλαίνε.

Κάπου ανάμεσα στη βροχή
ένας χαρταετός ξεχωρίζει
ένα μικρό αγόρι τον κρατά σφιχτά
να μη φύγει με τον αέρα
να μη σκορπίσει στους πέντε ανέμους
τον κρατά γερά
από χέρια λαβωμένα απ’ τη ζωή νωρίς
είναι το όνειρο της φυγής
η απόδραση του φόβου
η κατάκτηση του αύριο
το μικρό αγόρι είναι μαχητής
μάχεται να κερδίσει το αύριο
τα χέρια του έχουν καεί από τον σπάγκο
ο αέρας το δυσκολεύει, αλλά εκεί
δεν τον αφήνει κι ας βρέχει
ο αέρας επιμένει
φυσάει η Τραμουντάνα, λυσσομανά
όμως ο χαρταετός αγέρωχος
στέκει ψηλά στον ουρανό και δεν φοβάται
τον κεραυνό.

Η ελπίδα λάβαρο ψηλά
για να τη βλέπουν όλοι
σε ένα πόλεμο που δεν είναι δικός τους
είναι φτιαχτός από άκαρδα κορμιά
είναι σήμαντρο γι’ αυτούς που έμειναν πίσω
που δεν μπόρεσαν ποτέ ν’ αποδράσουν
είναι φάρος γι’ αυτούς που περάσαν
θάλασσες και βουνά
και το θανατερό σεργιάνι συνεχίζει.

__

*πρώτη δημοσίευση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s