Φαίη Φραγκισκάτου, κοράκια

 

crow-708402_640

1

Ο ταχυδρόμος πέθανε

Ξύπνησε απότομα νιώθοντας ότι ακούει ένα συριστικό ήχο. Άνοιξε τα μάτια και προσπάθησε να καταλάβει που βρίσκεται. Κίτρινο λινέλαιο στο πάτωμα, μεταλλικό κρεβάτι και ένα μικρό παράθυρο στο βάθος με κουρτίνες σκίασης. ‘’Νοσοκομείο’’ σκέφτηκε. Δεν ένιωθε να πονάει κάπου αλλά έτσι όπως ήταν ξαπλωμένη δε μπορούσε να καταλάβει. Προσπάθησε να σηκωθεί και ένιωσε πόνο στον ώμο και τον λαιμό. Δε μπορούσε να θυμηθεί πως βρέθηκε στο νοσοκομείο, θυμόταν μόνο τα χέρια της να προσπαθούν να στρίψουν το τιμόνι του τζιπ. Η πόρτα άνοιξε μετά από λίγο και μπήκε μια υπέρβαρη γυναίκα με νοσοκομειακή στολή σέρνοντας ένα ορό στον στύλο.

‘’Ξυπνήσατε και απ ότι βλέπω ο πυρετός έχει υποχωρήσει. Έχετε βγάλει τον ώμο, δεν έχετε κάτι σοβαρό. Προσοχή στις κινήσεις, θα σας σηκώσω λίγο πιο ψηλά το κρεβάτι. Θα με φωνάξετε αν δυσκολευτείτε με την πάπια, κάτω από το κρεβάτι θα τη βρείτε’’.

‘’Μπορώ να σηκωθώ να πάω στην τουαλέτα;’’

‘’Αν δεν πονάτε μπορείτε αλλά καλό θα ήταν σήμερα να μην ζορίσετε το χέρι σας’’. Η υπέρβαρη γυναίκα στερέωσε τον ορό στην πεταλούδα και έφυγε με σταθερό βήμα κλείνοντας την πόρτα.

Δεν ήξερε σε ποιο νοσοκομείο βρισκόταν, ούτε αν βρισκόταν ακόμη στη Θεσσαλονίκη. Προσπαθώντας να ανασηκωθεί, χρησιμοποιώντας το αριστερό χέρι, είδε ότι εκτός από το κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι, βρισκόταν άλλο ένα απέναντι με ένα βάζο γεμάτο με λουλούδια σε άσπρο και μωβ χρώμα. ‘’κατάλληλο θέμα για δωμάτιο νοσοκομείου’’ μουρμούρισε καθώς κατάφερε να φέρει το σώμα της σε ορθή γωνία για να κατέβει από το κρεβάτι. Έφτασε στη τουαλέτα, κλείστηκε μέσα για αρκετή ώρα. Προσπαθώντας να βρέξει το αριστερό της χέρι στον νιπτήρα, κοίταξε το πρόσωπό της στον καθρέπτη. Εκτός από κάποιες μελανιές κάτω από το δεξί ζυγωματικό δεν είδε κάτι που να της φαίνεται καινούργιο ή ξένο. Βγαίνοντας σταμάτησε ν αγγίξει τα λουλούδια. Στη βάση του πλαστικού βάζου ήταν ακουμπισμένη μια κάρτα. Δεν ήθελε να δει τι γράφει αλλά το χέρι της την πήρε και φτάνοντας στο κρεβάτι διάβασε φωναχτά ‘’ποιος θα σου δείξει αγάπη μου που είναι του ονείρου ο δρόμος, αφού πεθάναμε μαζί εγώ και ο ταχυδρόμος. Καλή και ασφαλή ανάρρωση.’’

Η κάρτα δεν είχε πέσει ακόμη στο πάτωμα όταν άρχισε να ουρλιάζει. Η νοσοκόμα μπήκε μετά από περίπου ένα λεπτό, την τακτοποίησε στο κρεβάτι και μετά από λίγο μαζί με τον γιατρό εφημερίας της έδωσαν ένα λεξοτανίλ.

Η Ηρώ είχε πιει αρκετό αλκοόλ στη ζωή της αλλά ποτέ δεν έπαιρνε ηρεμιστικά και αντικαταθλιπτικά. Καταπίνοντας το λεξοτανίλ σκέφτηκε ότι ήταν τελείως εγκλωβισμένη σ ένα μέρος που δεν ήξερε και ο Ηλίας βρισκόταν πολύ μακριά. Έκλεισε τα μάτια και ο ύπνος ήρθε πριν προλάβει να σκεφτεί τίποτα άλλο.

2

Σχεδόν

Βρισκόταν στο γραφείου του γιατρού που περνούσε από το δωμάτιό της μια φορά τη μέρα. Το γραφείο ήταν ευρύχωρο με έπιπλα από δέρμα και γυαλί. Σε μια προθήκη με φωτογραφίες φαινόταν ο άνθρωπος που είχε απέναντί της να χαμογελά δίπλα σε πολιτικούς και δημάρχους από τη Θεσσαλονίκη. Ξεχνούσε το όνομά του αλλά δε ρώτησε. Αναγνώρισε το χαμόγελο και συνέχισε να τον κοιτά ανέκφραστη. Έπρεπε να δείχνει ήρεμη και να μη μιλάει περισσότερο απ ότι χρειαζόταν. Της ανακοίνωσε ότι το επόμενο πρωί μπορούσε να πάρει εξιτήριο.

-Δεν έχω κάπου να μείνω στη Θεσσαλονίκη, στο δωμάτιο δεν βρήκα την τσάντα μου, δεν έχω το πορτοφόλι μου, ούτε καν την ταυτότητα μου ώστε…

-Μην ανησυχείτε για ασήμαντα πράγματα κα Βασιλείου. Μετά το ατύχημα το πανωφόρι και το φόρεμα σας σκίστηκαν, αλλά η τσάντα σας βρίσκεται στη γραμματεία του νοσοκομείου, μπορείτε να τη ζητήσετε από τη νοσοκόμα του ορόφου σας. Ο λογαριασμός της κλινικής είναι τακτοποιημένος, θα βρείτε κάποια πρόχειρα ρούχα στο ντουλάπι του δωματίου σας. Αύριο το πρωί μετά τις 9 μπορείτε να φύγετε και να ταξιδέψετε αυθημερόν αν το επιθυμείτε, καλή ανάρρωση σας εύχομαι.

Σηκώθηκε από το γραφείο του χαμογελαστός και την ακούμπησε ενθαρρυντικά στον αριστερό ώμο. Η βοηθός στον προθάλαμο την συνόδεψε μέχρι το δωμάτιο της όπου βρήκε την τσάντα της ακουμπισμένη στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι. Κάθισε στην άκρη του κρεβατιού και έκλεισε τα μάτια. Έπρεπε να φτάσει στην Αθήνα για να πάρει το κλειδί της θυρίδας. Μόνο αυτό χρειαζόταν να γίνει. Όλα τα άλλα μπορούσαν να περιμένουν. Δεν πίστευε ότι ο Κώστας θα την εμπόδιζε να κατέβει στην Αθήνα. Δεν θα του ήταν χρήσιμη μια τέτοια εξέλιξη. Άκουσε μια απαλή επαναλαμβανόμενη μελωδία. Φαινόταν να ρχεται απ το κομοδίνο. Πλησίασε αργά την τσάντα της και ανοίγοντάς την βρήκε το κινητό τηλέφωνο. Το δικό της το είχε αφήσει απενεργοποιημένο στο γραφείο στην Αθήνα. Ακούμπησε την οθόνη αφής και το έβαλε κοντά στο αυτί της χωρίς να μιλήσει.

-Ο Χατζιδάκις δε σε τρόμαζε παλιά.

-Να γλυτώνουμε τους προλόγους.

-Θέλω αύριο το πρωί να πάρεις την πτήση της Aegean των 11.25 πμ , το εισιτήριο σου βρίσκεται στο γκισέ του αεροδρομίου.

-Α, ναι έπαθα τροχαίο στη Θεσσαλονίκη… Θύμισέ μου πως ακριβώς… έπαθα το τροχαίο; Με παρέσυρε μηχανάκι στην παραλιακή; Κι εσύ πως το μαθες; Ποιο είναι το σενάριο;

-Έπαθες τροχαίο στους Νέους Επιβάτες. Σε πήγαν στην κλινική του παλιού μου μπασίστα του Αθανασιάδη, μου τηλεφώνησε και έτσι το έμαθα. Η διάγνωση είναι ότι έπαθες σοβαρή διάσειση και έβγαλες τον ώμο σου αλλά μπορείς να πας σπίτι. Θυμάσαι πως βρέθηκες στους Νέους Επιβάτες;

-Αλλιώς;

-Αλλιώς τι;

-Αν δεν μπω στο αεροπλάνο αύριο το πρωί και παραμείνω στη Θεσσαλονίκη;

-Έχεις να μείνεις στη Θεσσαλονίκη κάπου; Μήπως στους Νέους Επιβάτες;

-Όχι δεν έχω.

-Νιώθεις την ανάγκη να μείνεις λίγο ακόμη στην κλινική; Ο Παύλος δε δέχτηκε χρήματα για τη νοσηλεία. Θες να του μιλήσω;

-Θέλω να μην είχες φύγει στη Νέα Υόρκη. Δε στο χω πει ποτέ.

-Ηρώ πρέπει να ξεπεράσεις …

-Δε με ενόχλησε ότι με πέταξες έξω απ το παιχνίδι παίρνοντας τα λεφτά ούτε ότι έφυγες. Κράτησα τα προσχήματα για λόγους αυτοπροστασίας.

-Να κλείσουμε να ξεκουραστείς.

-Κωνσταντίνε, δε φοβήθηκα μήπως μου κάνεις κακό τότε… Και τώρα πάλι… δε φοβάμαι αν κατά λάθος γλιστρήσω στις σκάλες ή αν φουντάρω απ το μπαλκόνι με ή χωρίς βοήθεια.

-Αν το πρόβλημα είναι τα χρήματα μπορώ να…

-Δε ζητώ χρήματα ούτε σκοπεύω να σ εκβιάσω με κάποιο τρόπο. Είναι η μόνη φορά στα χρόνια που μου τηλεφωνείς τα βράδια που ακούς δικό μου μονόλογο. Καληνύχτα Κωνσταντίνε. Σ ευχαριστώ για όλα και για τίποτα. Σχεδόν για τίποτα.

Δεν πρόλαβε να απαντήσει, εκείνη είχε διακόψει την κλήση. Το χέρι του έτρεμε ελαφρά όταν άφησε το τηλέφωνο. Άνοιξε ένα μπουκάλι ουίσκι και έβαλε μια δόση. Πριν προλάβει να πιει ένιωσε το μούδιασμα να κατεβαίνει απ τον λαιμό, στο στήθος και από κει στο στομάχι.

3

Σχέδιο απλό

Να φτάσει στο σπίτι. Να πάρει το κλειδί της θυρίδας. Να φύγει. Σχέδιο απλό. Δίσταζε να μπει στο αεροπλάνο. Στο πορτοφόλι της είχε 100 ευρώ και την χρεωστική της κάρτα. Γύρω στα 1000 ευρώ στον λογαριασμό μισθοδοσίας της. Δε θα πήγαινε μακριά αν έφευγε έτσι. Ήρεμα και συγκρατημένα να κατέβει Αθήνα και να φτάσει στο σπίτι. Αγόρασε μια τηλεκάρτα απ το αεροδρόμιο και πήρε στο νούμερο στα Γιάννενα που της είχε δώσει ο Ηλίας. Είπε βιαστικά στον τηλεφωνητή ‘’Είμαι καλά, κατεβαίνω με το αεροπλάνο από Θεσσαλονίκη στην Αθήνα για να πάρω κάποια πράγματα και να φύγω. Σήμερα ο μήνας έχει 18, αν πάρεις το μήνυμα αυτό άνοιξε το σκάιπ , θα προσπαθήσω να σε βρω τις επόμενες 2 μέρες. Αν δεν έχεις νέα μου, κατέβα Αθήνα και δες την Λίλιαν στο λογιστικό γραφείο του 1ου ορόφου στην πολυκατοικία μου, τη θυμάσαι τη Λίλιαν ελπίζω, ψώνιζε καφέ από σένα κάθε μέρα. Πες της να σου δώσει τον φάκελο που έχω αφήσει στο γραφείο της. Της μίλησα για σένα πριν ανέβω Γιάννενα. Ελπίζω να σε ξαναδώ.’’.

Πέταξε την τηλεκάρτα και μπήκε στην θύρα επιβίβασης. Αφέθηκε να κοιτά τη θάλασσα στην απογείωση. Δε σκεφτόταν τίποτα. Το βλέμμα της έμεινε καρφωμένο μέχρι που τα σύννεφα έκρυψαν τη θέα. Απλό το σχέδιο. Αλλά στα απλά την πάταγε πάντα.

Το αεροπλάνο προσγειώθηκε, η εικόνα της θάλασσας έμεινε στο μυαλό της μέχρι που βγήκε από τη ζώνη επιβατών και προχώρησε προς την έξοδο του Ελ.Βενιζέλος. Δεν τον είδε να την πλησιάζει, ένιωσε μόνο ένα άγγιγμα στον ώμο.

-Γιατί ήρθες;

-Να μιλήσουμε

-Θέλω να πάω σπίτι να ξαπλώσω

-Θα σε πάω σπίτι και θα τα πούμε στη διαδρομή

Προσπάθησε να μη δείχνει νευρική και προχώρησε μαζί του στο πάρκινγκ. Την βοήθησε να κάτσει στο πίσω κάθισμα και κρατούσε σταθερή την ταχύτητα στην Αττική Οδό.

-Ηρώ τι είναι αυτό που ψάχνεις; Γιατί συνέβη το σκηνικό drama queen;

-Δεν θέλω χρήματα

-Δε σε ρώτησα για χρήματα

-Με πίεσε η γυναίκα σου και έχω και τα δικά μου και φρίκαρα

-Ο Ηλίας που κολλάει;

-Τον φρίκαρε και αυτόν η γυναίκα σου..κι εσύ

-Και τι θέλεις ακριβώς; Οκ έκανε μαλακία η γυναίκα μου αλλά δεν ειν μόνο αυτό έτσι;

-Θέλω να μην ξαναδώ ούτε εσένα ούτε τη Νίνα

-Ότι να ναι….με δουλεύεις; Πόσες φορές με έχεις δει τα τελευταία χρόνια;

-Κωνσταντίνε θέλω να πάω σπίτι να πάρω παυσίπονο και να κοιμηθώ. Πρέπει να κάνω χίλια δυο πράγματα μετά. Να μιλήσουμε απ το τηλέφωνο μόλις νιώσω καλύτερα. Φέρθηκα υστερικά.

-Αυτά που μου έλεγες χθες βράδυ; Κι αυτά υστερικά;

-Έχει νόημα να το συζητάμε;

-Δεν ξέρω, πες μου εσύ, ξαφνικά φλιπάρεις, θες να ρίξεις τ αμάξι στο τοίχο και μετά μου λες ότι δεν ήθελες να φύγω πριν 10 χρόνια…. Να φοβάμαι ότι θα χουμε συνέχεια;

-Θα πάρω άδεια άνευ αποδοχών 1-2 μήνες, αν δεν έχω απολυθεί ήδη, να ξεκουραστώ κάπου εκτός Αθηνών.

-Δεν ξέρω μπορεί πράγματι η Νίνα να σε άγχωσε και να φέρθηκες οριακά αλλά αν ξανασυμβεί το οτιδήποτε δεν θα μείνουμε στην κουβέντα. Το ξέρεις άλλωστε.

-Χρειάζεται να μιλήσουμε κι άλλο;

-Όχι.

Την άφησε στο τετράγωνο του σπιτιού της. Καθώς την βοηθούσε να κατέβει της ψιθύρισε ‘’να ξεκουραστείς’’ και χωρίς να την κοιτάξει μπήκε στο αυτοκίνητο και ξεκίνησε. Με αργές κινήσεις έφτασε στην είσοδο της πολυκατοικίας και έκανε ότι ψάχνει τα κλειδιά της. Όταν σιγουρεύτηκε ότι το αυτοκίνητο είχε απομακρυνθεί αρκετά χτύπησε το κουδούνι του γραφείου στον 1ο όροφο. Μετά από λίγο ανέβηκε στο διαμέρισμά της. Στην τσάντα της είχε τον φάκελο με το κλειδί της θυρίδας.

 

4

γρήγορα

Ο χρόνος έτρεχε γρήγορα. Λόγω του ώμου της δε μπορούσε να κάνει τίποτα με την ταχύτητα που είχε συνηθίσει. Άνοιξε το κινητό της και έκανε αρκετά τηλεφωνήματα. Πλύθηκε τοπικά όσο καλύτερα μπορούσε. Φόρεσε μια φόρμα γυμναστικής και βγήκε από το σπίτι. Κατάφερε να πάει στο γιατρό της, μετά στο κομμωτήριο και τέλος κάπου να φάει πρόχειρα. Γύρισε σπίτι αργά το απόγευμα, προσπάθησε να συνδεθεί στο σκάιπ, πλέον δε φοβόταν αν κάποιος παρακολουθεί τον λογαριασμό της. Βρίσκοντας το μήνυμα του Ηλία ένιωσε να ηρεμεί. Είχε μιλήσει στο τηλέφωνο με το διευθυντή της και του έστειλε ένα σύντομο μήνυμα απολογισμού με τις εκκρεμείς υποθέσεις που δούλευε μέχρι και την ημέρα που ζήτησε ξαφνικά άδεια. Έκλεισε το μήνυμα με μια ευχαριστήρια φράση για την πολυετή συνεργασία τους. Αποσύνδεσε τον υπολογιστή και τον έβαλε στην τσάντα μεταφοράς. Είχε φτιάξει ένα σάκο με είδη πρώτης ανάγκης, είχε βγάλει απ τη ντουλάπα το χοντρό της μπουφάν. Αυτά θα έπαιρνε μαζί της. Κατέβηκε στο γραφείο του 1ου όπου μίλησε για λίγο στη Λίλιαν. Της έδωσε κάποια χαρτιά και ανέβηκε ξανά στο διαμέρισμα. Χωρίς να κοιτάξεις γύρω της πήρε το σακ βουαγιάζ και το έσυρε ως το ασανσέρ, μετά έσυρε την τσάντα του υπολογιστή και σβήνοντας τα φώτα στο σαλόνι έκλεισε την πόρτα χωρίς να κοιτάξει γύρω της. Κατέβηκε στον 1ο όπου άφησε το κλειδί και φίλησε τη Λίλιαν. Συνέχισε στο ισόγειο όπου την περίμενε ο οδηγός του ραδιοταξί. Έφτασε λίγο πριν το κλείσιμο στο σταθμό του κτελ, έδωσε το σακ βουαγιάζ να φορτωθεί στο πρώτο πρωινό δρομολόγιο για Γιάννενα και συνέχισε με το ταξί πίσω στο κέντρο της πόλης. Θα έμενε σ ένα μικρό ξενοδοχείο στο Μουσείο. Το ταμείο παρακαταθηκών άνοιγε στις 8μησι. Στις 9μησι υπολόγιζε να είχε πάρει τα πράγματα από τη θυρίδα και να έφευγε με τo δρομολόγιο των 11. Αν όλα πήγαιναν καλά. Στο κινητό δεν είχε βρει κλήσεις του Κώστα. Αλλά ήταν νωρίς. Ο Κώστας έπαιρνε κοντά στα μεσάνυχτα. Το χέρι της πονούσε όμως δεν σκόπευε να πάρει παυσίπονο. Πήγε κατευθείαν στο δωμάτιο, άνοιξε τη μπαλκονόπορτα και έμεινε να κοιτάζει τη θέα στη λεωφόρο. Η ώρα ήταν 11 και το κινητό της δεν είχε χτυπήσει. Μπήκε ξανά στο δωμάτιο, συνδέθηκε στο σκάιπ και επιβεβαίωσε το πρωινό πρόγραμμα. Τελευταίο βράδυ αν όλα πάνε καλά, μουρμούρισε. Στάθηκε στη μπαλκονόπορτα κοιτάζοντας τα αυτοκίνητα να σταματούν στα φανάρια και να ξεκινούν όλα μαζί ξανά. Ένιωθε να βυθίζεται στο βόμβο των μηχανών όταν άκουσε το ήχο του κινητού.

5

Κοράκια

Μέχρι να φτάσει την τσάντα της, το τηλέφωνο είχε πάψει ν ακούγεται. Στην οθόνη φαινόταν η ένδειξη «id restricted». Δεν ενδιαφερόταν να μάθει ούτως ή άλλως. Στάθηκε ξανά στη μπαλκονόπορτα με το τηλέφωνο στο χέρι. Κάλεσε το νούμερο που θυμόταν ότι μπορούσε να παίρνει σε έκτακτη ανάγκη.

  • Τι συμβαίνει;
  • Αύριο φεύγω εκτός Αθηνών για λίγο.
  • Μου το πες το μεσημέρι, κοίτα να ξεκουραστείς. Με τη δουλειά σου τι έκανες;
  • Λυπάμαι γι αυτό που συνέβη στη Θεσσαλονίκη.
  • Τα παμε αυτά, έληξε. Γιατί με πήρες;
  • Πριν περίπου δυο μήνες, μου χες πει ένα βράδυ στο τηλέφωνο για μια διασκευή από Ian Curtis. Είχες ψιθυρίσει ότι ακόμη κι αν η οργή δεν αναπαράγεται, η ανάγκη για αλλαγή δεν υποχωρεί. Κι αν έτσι διαλυθεί κάποιος, είναι φυσικότερο από το να μείνει λειψός. Δεν πάει έτσι όμως, το βλέπω καθαρά τώρα. Αν κάνεις παρέα με κοράκια, μην παραξενευτείς αν συνέχεια μπροστά σου βλέπεις ψοφίμια. Έτσι λέει η παροιμία. Έτσι πάει. Παίζει να σ ένιωσα κοντά όταν δεν ήσουν. Κάτι σαν αόρατος δεσμοφύλακας. Κάπως έτσι. Καληνύχτα Κώστα.

Έκλεισε το τηλέφωνο χωρίς ν ακούσει τη φράση του. Απενεργοποίησε τη συσκευή. Άνοιξε το σκαιπ και πάτησε το κουμπί της κλήσης. Ο Ηλίας φάνηκε στην οθόνη του υπολογιστή.

-Γιατί πήρες;

-Γιατί με βοηθάς;

-Πάλι τα ίδια..ρισκάρεις αν παρακολουθείται ο λογαριασμός σου μόνο και μόνο για να με ρωτήσεις ότι μου χες πει στη Θεσσαλονίκη..Εσύ γιατί ζητάς τη βοήθειά μου;

-Γιατί νιώθω ότι σου οφείλω κάτι, σου φέρθηκα άσχημα παλιότερα..

-Τα παμε αυτά, δεν έχουν σημασία…Αν χρειάζεσαι αλλαγή περιβάλλοντος μπορείς να προσπαθήσεις εκεί που είμαι εγώ, αυτό ειν όλο, δεν είναι καμιά σημαντική βοήθεια.

-Θα έρθω αύριο να σου δώσω κάτι αλλά δε θα κάτσω, κάτι που φυλάω σε μια θυρίδα αρκετά χρόνια και ίσως δεν έχει και σημασία πια καθώς ότι λέει έχει παραγραφεί.

-Καταλαβαίνεις ότι μιλάς σε μη ασφαλή σύνδεση;

-Έχει σημασία; Συμμετείχα σε κάτι πριν 10 χρόνια το οποίο δέχτηκα να σου φορτωθεί. Εδώ και καιρό έχω φτιάξει μια ένορκη κατάθεση, από δική μου ανασφάλεια μάλλον. Όχι ότι ποτέ προέκυψε η ανάγκη να τη στείλω στην Αστυνομία. Δεν ήξερα ότι ζούσες. Τώρα όμως θα σου τη δώσω και μετά θα φύγω να μείνω ένα διάστημα στον ξάδερφό μου στην Αγγλία.

-Δεν θέλω τίποτα, αν θες να ρθεις να δοκιμάσεις μια νέα αρχή στη Ρώμη, αύριο να είσαι Γιάννενα την ώρα που είπαμε. Αλλιώς μην έρθεις, θα συνεννοηθώ με το πρακτορείο να στείλουν πίσω τον σάκο σου στην Αθήνα. Μη λες τίποτα άλλο. Ταξίδευα όλη μέρα σήμερα και αυτό είναι τα τελευταίο πράγμα που θέλω ν ακούσω. Δεν μου χεις κάνει τίποτα, δε μου οφείλεις τίποτα. Αν δεν έρθεις αύριο, δε θα με πειράξει. Χαμένος χρόνος σε διαδρομές με τα αυτοκίνητο, the story of my life.

-Αν κάνεις παρέα με κοράκια, μην παραξενευτείς αν συνέχεια μπροστά σου βλέπεις ψοφίμια, λέει μια περσική παροιμία. Τη σκεφτόμουν απόψε. Πιστεύεις ότι είμαι κοράκι; Έτσι με βλέπεις;

-Έτσι δείχνεις αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι είσαι. Για τον λόγο αυτό σου πρότεινα μια αλλαγή παραστάσεων. Καληνύχτα Ηρώ. Αν σε δω αύριο θα χαρώ. Αν δε σε δω σου εύχομαι να μη συναντάς πια ψοφίμια τριγύρω σου.

Η σύνδεση τερματίστηκε κι έμεινε να κοιτά την οθόνη. Το επόμενο πρωί πήρε από τη θυρίδα τα τρία αντικείμενα που περιείχε, το βιβλιάριο του τραπεζικού της λογαριασμού στην Αγγλία, το βρετανικό διαβατήριο και την ένορκη κατάθεση. Ξεκίνησε για Γιάννενα με το δρομολόγιο των 11. Έσκισε το χαρτί με την υπογραφή της στην πρώτη στάση του κτελ.

__

*Αφήγημα από το ιστολόγιο invisiblegulag.wordpress.com, το οποίο αποτελεί τη συνέχεια του αφηγήματος «Μαζί», διαθέσιμο στο ανθολόγιο «Ψηφίδες λόγου«, εκδόσεις Αρχίγραμμα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s