Συνομιλώντας με τον Κωνσταντίνο Βαρδή.

konvardis

Είχα τη χαρά να συζητήσω με τον συγγραφέα φανταστικής (και όχι μόνο) λογοτεχνίας και να μου αναπτύξει τις σκέψεις του για το χώρο του βιβλίου, της λογοτεχνίας του φανταστικού, των βιβλίων του και των ιστοριών μυστηρίου και φαντασίας που διαθέτει στην ιστοσελίδα του. Η συζήτηση είναι απολαυστική, όπως θα διαβάσετε παρακάτω:

Καλημέρα Κωνσταντίνε και ευχαριστώ για την συνομιλία μας. Κατ’ αρχήν τί είναι για σένα φαντασία και μυστήριο;

Καλημέρα φίλε μου Νίκο! Πάνω από όλα θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για αυτή σου την πρόταση να κάνουμε τη συνέντευξη! Το εκτιμώ!

Η φαντασία αποτελεί την εναρκτήρια δύναμη που ωθεί κάθε άνθρωπο να πραγματοποιήσει τα όνειρά του. Είναι η κινητήριος δύναμη κάθε μας επιθυμίας. Σίγουρα κάποιος, κάποτε φαντάστηκε τον εαυτό του να ταξιδεύει πάνω από ολόκληρες ηπείρους. Σίγουρα κάποιος φαντάστηκε τον εαυτό του να διασχίζει αχανείς εκτάσεις ωκεανών με μοναχά μια ανάσα! Άρα η κινητήριος δύναμη για την εξέλιξη του κόσμου μας ήταν η περιέργεια και η ίδια η φαντασία που κάποιοι τόλμησαν να την κάνουν πραγματικότητα! Σε όλους αυτούς οφείλουμε αυτό που είμαστε σήμερα. Είτε για καλό, είτε για κακό να προσθέσω εδώ…

Μυστήριο είναι εκείνο το πέπλο που σκεπάζει το σημείο πέρα από το οποίο μπορείς να δεις με τα μάτια της φαντασίας σου. Αυτό το μυστήριο καλείσαι να εξιχνιάσεις διαβάζοντας τα μυθιστουργήματά μου.

Για εμένα φαντασία και μυστήριο είναι εκείνα τα δύο μαγικά συστατικά που λείπουν από τις ζωές των περισσοτέρων από εμάς. Η ικανότητα να εξάπτεις την περιέργεια, να προκαλείς συναισθήματα, να δημιουργείς εικόνες στα μυαλά των αναγνωστών είναι απερίγραπτο συναίσθημα!

Από πού εμπνέεσαι για τις μυθιστορίες σου;

Από τα πάντα και από τίποτα. Το μυαλό, όπως εγώ θέλω να πιστεύω, είναι ένας μυς που όσο τον γυμνάζεις δυναμώνει. Από ένα σημείο και μετά λαμβάνει μηνύματα που ενώ πριν του περνούσαν απαρατήρητα, πλέον τα επεξεργάζεται προσπαθώντας να συνθέσει σενάρια, συνομωσίες, ανατροπές.

Ποιoί είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;

Λατρεύω τον τρόπο έκφρασης του Κλαρκ Άστον Σμιθ! Κάθε του έργο αποτελεί και ένα μικρό σχολείο όπου έχει να σε διδάξει πάρα πολλά! Παρασύρομαι και ταυτίζομαι από την ανεπανάληπτη αφηγηματική ικανότητα του Torsten Krol!

Θεωρείς το χώρο του Φανταστικού λογοτεχνικό είδος και αν ναι τί απαντάς σε εκείνους που απαξιώνουν κάτι τέτοιο;

Σίγουρα είναι λογοτεχνικό είδος. Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει τις λογοτεχνικές γνώσεις και τη συνεισφορά του ενός και μοναδικού Τζον Ρόναλντ Ρόιελ Τόλκιν στον χώρο του φανταστικού; Τι απαντάω σε αυτούς που απαξιώνουν κάτι τέτοιο; Χμ… πως όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια…!

Γράψε μας το αγαπημένο σου εδάφιο από τα βιβλία σου ή από κάποιο αγαπημένο βιβλίο άλλου συγγραφέα…

Θα αρκεστώ σε μερικά από τα δικά μου…

«Οι χειρότεροι εφιάλτες είναι αυτοί που βλέπουμε με τα μάτια ανοικτά…»

«Τις μπάκες πολλοί εμίσησαν, τις μάσες ουδείς.»

«Γενναίος δεν είναι αυτός που δεν φοβάται τίποτα. Γενναίος είναι αυτός, που παρά τον φόβο του, κοιτάει τον κίνδυνο στα μάτια και τολμάει.»

Ποιο πιστεύεις είναι το ηλικιακό κοινό που διαβάζει τις ιστορίες σου; Έχει όρια η Φαντασία;

Η φαντασία σίγουρα δεν έχει όρια δεδομένο πως η ονειροπόληση είναι το πρώτο πράγμα που κάνουμε όταν κλείνουμε τα μάτια μας και ως γνωστόν, ο άνθρωπος χωρίς όνειρα δεν ζει.

Οι ιστορίες μου απευθύνονται σε ηλικίες άνω των δεκαπέντε, θα έλεγα, καθώς πολλές από τις ιστορίες μου είναι τρόμου ή κοινωνικά πολύ σκληρές, όπως «Το καλό αφεντικό» και σίγουρα «Ο νταής».

Ποιό βιβλίο διαβάζεις αυτόν τον καιρό;

Αυτή τη στιγμή διαβάζω το Κούτζο, του Stephen King το οποίο και τελειώνω. Αρκετά ανάλαφρο-ευχάριστο βιβλίο, αλλά μου μοιάζει σαν συνονθύλευμα τριών μικρότερων ιστοριών που είχε ξεχασμένες στο συρτάρι του ο συγγραφέας και ήθελε με κάποιον τρόπο να αξιοποιήσει. Η ιστορία εξελίσσεται στο Καστλ Ροκ όπου μας αναφέρει έναν κατά συρροήν δολοφόνο, και ένα τέρας που φαίνεται να ζει στην ντουλάπα του μικρού Ταντ Τρέντον. Γεγονότα που από ό,τι φαίνεται μέχρι στιγμής δεν έχουν καμία σχέση με τον Κούτζο που παρεμπιπτόντως παίρνουμε πολύ μικρή δόση από αυτόν στο ανάγνωσμα.

Απευθυνόμενος στους πρωτοεμφανιζόμενους και δόκιμους γραφιάδες , ποιά η συμβουλή σου για τη συγγραφή ενός βιβλίου;

Χμ… για τη συγγραφή ενός βιβλίου…; Διαβάζετε και γράφετε πολύ. Εξασκώντας το ένα μονάχα από τα δύο είναι σα να κωπηλατείς με ένα κουπί. Όσο πιο πολύ εξασκείστε τόσο καλύτεροι θα γίνεστε. Μην το βάζετε κάτω και μην απογοητεύεστε από κανέναν και από τίποτα. Όλα συντελούν στην δική σας βελτίωση. Απλώς χρησιμοποιείστε σωστά όλα τα ερεθίσματα και αξιοποιήστε τα αναλόγως. Α! και κάτι άλλο. Μην προσπαθήσετε να φτάσετε μεγάλους και καταξιωμένους συγγραφείς. Δεν πιστεύω πως είναι αυτό που φαίνονται. Πάντα είχα την υποψία, μέχρι που επιβεβαιώθηκα μόλις διάβασα σχετικό άρθρο που λέει πως ακόμη και ο Γκράχαμ Μάστερτον έχει ένα μικρό επιτελείο για να του γράφει μεγάλα κομμάτια των ιστοριών του. Εκείνος όχι μόνο δεν το αρνήθηκε, αλλά το επιβεβαίωσε κιόλας. Είμαι σίγουρος πως αυτό το κάνουν όλοι οι συγγραφείς του επιπέδου. Πώς είναι δυνατόν ένα και μόνο μυαλό να παράγει τόση ποσότητα; Ο ένας έχει γράψει τριακόσιες ιστορίες, ο άλλος διακόσιες. Θεωρώ πως αυτά τα νούμερα δεν πιάνονται παρά μόνο αν ζεις πέντε ή εφτά ζωές.

Τί έχει κρυμμένο το συρτάρι σου αδημοσίευτο;

Πάνω από όλα, έχει κρυμμένες ιδέες γραμμένες σε χαρτί και σκόρπιους και μισοτελειωμένους διαλόγους που περιμένουν να αξιοποιηθούν. Εκτός βέβαια από αυτά έχει και ολοκληρωμένα μυθιστορήματα όπως: τη συνέχεια του επικού μου μυθιστορήματος με τίτλο: Ικχθίλιον, τον Σκοτεινό Άντρα, τον Αθάνατο, τον Εννιάψυχο, την Πύλη (που δεν ξέρω αν τελικά αυτό θα είναι και ο επίσημος τίτλος του έργου). Α! και κάτι άλλο: Τα τρία πρώτα κεφάλαια της ζωής του πολεμιστή Άγκραμπαθ. Όποιος έχει διαβάσει το Ικχθίλιον θα καταλάβει σε ποιον αναφέρομαι.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σου ήρωας και ποιος αντιήρωας;

Αγαπημένος ήρωας και αντιήρωας μαζί είναι ο Αλαντίν από τις χίλιες και μία νύκτες!

Θεωρείς ότι μια ιστορία πρέπει να έχει πάντα αίσιο τέλος;

Μία ιστορία πρέπει να κλιμακώνεται σωστά, να υπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο γράφτηκε και να έχει το τέλος που πρέπει, ακόμη κι αν αυτό είναι δυσάρεστο. Στη ζωή άλλωστε τα περισσότερα τέλη είναι άσχημα και όπως έχω γράψει και στην Κληρονομιά μου: Τα παραμύθια δανείζονται από την πραγματικότητα κι όχι το ανάποδο!

Βέβαια ο αναγνώστης ψάχνει κάτι που να τον κάνει να αποδράσει για λίγο από την καθημερινότητα με ευχάριστο τρόπο και να μην τον ψυχοπλακώνει. Δεν καταλήγουν όλα τα βιβλία μου με δυσάρεστο τρόπο. Προσπαθώ να κρατάω την ισορροπία και να κλιμακώνω την κάθε ιστορία με το καλύτερο δυνατό τέλος που θα αποζημιώσει τον αναγνώστη για το κάθε λεπτό που μου αφιέρωσε δίνοντας μία ανατροπή, μία τραγική ειρωνεία ακόμη κι αν αυτό γίνεται κυριολεκτικά στην τελευταία λέξη.

Θεωρείς ότι έμπνευση είναι “θεόσταλτη” ή καθαρά βιωματική;

Αυτή είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση! Πιστεύω πως είναι ένας συνδυασμός των δύο. Ένα παράδειγμα θεόσταλτης έμπνευσης ήταν το πρώτο μου διήγημα με τίτλο: Η μαγική ταινία, την οποία την είδα όλη ένα βράδυ στον ύπνο μου. Την επόμενη μέρα προσπάθησα να τη συγκρατήσω καλά φυλαγμένη στο συρτάρι του μυαλού ώστε να την αποτυπώσω όταν είχα την ευκαιρία στο χαρτί.

Τέλος ένα παράδειγμα βιωματικής εμπειρίας είναι η δεύτερη μου ιστορία με τίτλο: Τρώω, άρα… υπάρχω…, καθώς και το καλό αφεντικό, που ανέφερα παραπάνω, στις οποίες έβαλα και μια γερή δόση φαντασίας για να βγει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Τί πιστεύεις για την ανοικτή λογοτεχνία στο διαδίκτυο; Ποιες οι δυνατότητες του διαδικτύου για έναν συγγραφέα;

Είμαι θερμός υποστηρικτής της ανοικτής λογοτεχνίας στο διαδίκτυο, για αυτό και άλλωστε έχω αναρτήσει ελεύθερα και μερικά από τα δικά μου έργα. Εκτός από αυτό, πιστεύω πως είναι το καλύτερο μέσο διαφήμισης. Πώς θα αγοράσει κάποιος το βιβλίο σου όταν δεν σε γνωρίζει και δεν έχει δει έστω και ένα μικρό δείγμα της δουλειάς σου ώστε να ξέρει πως αυτό που πρόκειται να αγοράσει δεν θα είναι ένα ρίσκο; Κακά τα ψέματα, κανείς δεν θέλει να χάνει τον καιρό του και πόσο μάλλον να επενδύει χρήματα σε βιβλία που δεν θα τον ικανοποιήσουν. Ζούμε σε μια εποχή όπου κάθε λεπτό (πόσο μάλλον ευρώ) μετράει. Οι δυνατότητες είναι απεριόριστες. Τα μοναδικά όρια είναι αυτά που βάζει ο ίδιος μας ο εαυτός.

Πες μας λίγα λόγια για το “Αζαζούκ”, του τελευταίου σου μυθιστουργήματος…

Πρόκειται για ένα διήγημα, μία νουβέλα πιο συγκεκριμένα, η οποία παντρεύει τη σύγχρονη εποχή με την Αρχαία Αίγυπτο. Στις σελίδες της θα ανακαλύψετε ξεχασμένα μυστικά θαμμένα στον χρόνο και θα γίνετε μάρτυρες της μεγαλύτερης βασιλικής συνωμοσίας των φαραώ. Όταν συμπορευτείτε με τον ήρωα του διηγήματος θα ανακαλύψετε πως στο τέλος της ιστορίας μία απροσδόκητη έκπληξη περιμένει τόσο τον ήρωα, όσο και τον αναγνώστη, καθώς στοιχεία διαδραστικότητας έχουν προστεθεί. Για αυτό τον λόγο συστήνεται σε όσους το διαβάσουν, να έχουν μαζί τους και μία έξυπνη τηλεφωνική συσκευή με την οποία, με το άνοιγμα της κατάλληλης εφαρμογής, θα μπορούν να διαβάζουν barcodes.

Ποιό είναι το αγαπημένο μυθιστούργημα του κοινού που σε ακολουθεί έως σήμερα; Περίμενες ότι θα ήταν αυτό;

Λαμβάνω πολύ καλές κριτικές για την Ρουζάλκα μου και χαίρομαι ιδιαιτέρως για αυτό καθώς κάποτε μου είχαν πει πως δεν θα μπορούσα να γράψω ιστορία τρόμου μιας και έγραφα παράλληλα επική φαντασία. Η αλήθεια είναι πως ξεκίνησα επίσημα γράφοντας επική φαντασία εμπνευσμένος από τον Κόναν. Πριν από αυτό βέβαια σε μικρή ηλικία έγραφα και σκίτσαρα ένα σωρό μικρές ιστορίες κοινωνικού, και όχι μόνο, περιεχομένου. Απλά επηρεασμένος από διάφορα ερεθίσματα επέστρεψα στις ρίζες μου γράφοντας ξανά για τρόμο, μυστήριο, κοινωνικά και φαντασία.

Αν περίμενα πως θα ήταν η Ρουζάλκα το αγαπημένο μυθιστούργημα του κοινού; Δεν ξέρω. Σίγουρα το ήλπιζα όμως χωρίς να θέλω ωστόσο να μειώσω σε αξία τα υπόλοιπα έργα μου. Είναι όλα πνευματικά παιδιά μου! Είμαι υπερήφανος για αυτά και τα αγαπώ το ίδιο!

Μερικές σκηνές είναι σκληρές στις ιστορίες σου, ενώ κάποιες εκφράσεις απολύτως καθημερινές. Θεωρείς ο ρεαλισμός είναι στοιχείο της πένας σου ή είναι κάτι επιτηδευμένο;

Ο ρεαλισμός είναι κάτι που μου βγαίνει αβίαστα. Βασίζομαι, στον μεγαλύτερο ίσως βαθμό, στα δικά μου βιώματα και εμπειρίες. Με το πέρασμα του χρόνου, μελετώντας και γράφοντας ταυτόχρονα υπάρχει μία αισθητή βελτίωση του λόγου και της έκφρασής μου η οποία πολλές φορές, πλέον, είναι επιτηδευμένη.

Ποια είναι η κόκκινη γραμμή για την τομή του ρεαλισμού με την φαντασία; Μια ιστορία του φανταστικού χρειάζεται υπέρμετρο ρεαλισμό ή μπορεί να γραφτεί κάπως αλλιώς;

Η απάντηση σε αυτό είναι η κατάλληλη προσθήκη ποσότητας αληθοφάνειας σε φανταστικά γεγονότα ώστε να κάνουν τον αναγνώστη να αναρωτιέται μήπως τελικά τα όσα διαβάζει θα μπορούσαν να ήταν πραγματικότητα.

Τέλος ποια η συμβουλή σου για τους νέους συγγραφείς; Τί να περιμένουν από το χώρο του βιβλίου;

Να μην το βάζουν κάτω. Να διαβάζουν και να γράφουν όσο περισσότερο μπορούν.

Πες μας δυο λόγια για το μυθιστόρημά σου Ικχθίλιον…

Από την παιδική μου ηλικία, θυμάμαι τον εαυτό μου να γοητεύεται από την ικανότητα κάποιων ανθρώπων να «μαγνητίζουν» τους γύρω τους με την ευρηματική διήγηση παραμυθιών! Πόσο πολύ με εντυπωσίαζε το ταλέντο τους να περιγράφουν λεπτομερειακά μυθικούς κόσμους απαρτισμένους από φανταστικούς χαρακτήρες! Με μοναδικό όπλο τους τις λέξεις, οι «παραμυθάδες» εξήπταν την φαντασία μου κάνοντάς με να αισθάνομαι μάρτυρας μαγικών περιπετειών που μου έκοβαν την ανάσα, που θα ήθελα, ίσως, να ζούσα κι εγώ.

Αυτοί οι «παραμυθάδες», για εμένα αποτέλεσαν μέσο υπέροχων ταξιδιών του νου στην περιπέτεια και τη γνώση.

Όλες εκείνες οι μαγικές περιπλανήσεις της φαντασίας, μου έδωσαν το έναυσμα να επιχειρήσω τη δημιουργία ενός μυθικού κόσμου μέσα στον οποίο θεοί, άνθρωποι, μορφές υφαίνουν τη δική τους πορεία και μάχονται, ο καθένας ξεχωριστά, για την επιβολή τους. Το «υλικό» περιπλέκεται με τις μεταφυσικές υπάρξεις, συντάσσεται, μα, και συγκρούεται μαζί τους, σε μία προσπάθεια να εκπληρώσει τους σκοπούς του!

Όλος αυτός ο θρυλικός κόσμος ξετυλίγεται μέσα από τον πρώτο τόμο του μυθιστορήματός μου που τιτλοφορείται: Ικχθίλιον, όπου αδυσώπητοι μονάρχες ορίζουν ζωές ανθρώπινες και μη, και προκαλούν θεότητες σε κοσμοϊστορικές συγκρούσεις.

Το μυθιστόρημα είναι διαθέσιμο από τις εκδόσεις Φυλατος και μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες στην προσωπική μου σελίδα.

Ο χειρότερος εχθρός για έναν συγγραφέα είναι η ματαιοδοξία. Εσύ πώς τη νίκησες;

Δεν ξέρω αν την έχω νικήσει. Αυτό που ξέρω είναι πως προσπαθώ να παραμένω ταπεινός, όχι όμως γιατί αισθάνομαι πως δεν έχω κάτι να επιδείξω, αλλά γιατί δεν πιστεύω πως είμαι ένας κόκορας όπου ο ήλιος ανατέλλει κάθε πρωί για να ακούσει το λάλημά μου. Ο εγωκεντρισμός, αργά ή γρήγορα, αποδεικνύεται αυτοκαταστροφικός.

Σε ευχαριστώ πολύ για τη συνομιλία μας και σου εύχομαι οι ιστορίες σου να μας ταξιδεύουν ολοένα και περισσότερο.

Εγώ σε ευχαριστώ για αυτή την καταπληκτική συνέντευξη μέσα από την οποία μου έδωσες την ευκαιρία να εκφράσω τις σκέψεις μου!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s