Πέτρος Θεοδωρίδης, Το χρονικό της μεγάλης κρίσης (Ι)

 

"window-geometry", (cc) by Christian Weidinger,2014
«window-geometry», (cc) by Christian Weidinger,2014

Εκείνα τα χρόνια οι άνθρωποι είχανε μαζευτεί ξαφνικά ο ένας κοντά στον άλλο όχι από αγάπη ή συμπόνια ή έστω από φόβο, αλλά τρέμοντας μες την ανησυχία για κάτι απροσδιόριστο, άγνωστο και απειλητικό (δεν ήταν φόβος ήταν μάλλον αγωνία κάτι σαν κυματισμός, εναλασσόμενα συναισθήματα δέους, όργής, θλίψης που όμως ποτέ δεν μετουσιωνόταν σε πένθος αλλά παρέμεναν σαν κύματα σε μια θάλασσα που φαινόταν ότι θα αγρίευε), συσσωρεύονταν σύννεφα αγριεμένα και ο ουρανός άλλαζε χρώματα μωβ, μπλάβο, βαθύ βυσσινί άλλοτε κατακόκκινος, πάντα όμως με ένα υπόστρωμα μαύρου, απειλητικού, μιας σκοτεινιάς ανεξήγητης όπου τ΄ αστέρια κρύβονται κι αρχίζει να λυσσομανά ο αέρας, κι εκείνοι -οι άνθρωποι- ένιωθαν την καρδιά τους να σφίγγεται και έναν κόμπο στο λαιμό, εντωμεταξύ συνέχιζαν να ασχολούνται με τις εργασίες τους ή να ερωτεύονται, να καβγαδίζουν , να κάνουν παιδιά, να πηγαίνουν σχολειό, να παρκάρουν, να κάνουν μπάνιο, να συνομιλούν ακατάπαυστα…

 

__

*Από την ποιητική συλλογή «Ακόμα και η Αριάδνη ήταν ψέμα», εκδόσεις τοβιβλίο.net

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s