Παναγιώτης Σκοπετέας, Ο Εφοπλιστής.

"Life is a human art" portfolio
«Life is a human art» portfolio

Σήμερα,

ανεβαίνοντας με τις σκαλωσιές

της Αγάπης και του Ονείρου μου,

κατάφερα και κρέμασα

σ᾽ ένα πρόσωπο – ουρανοξύστη,

μια μαρκίζα δάκρυ,

και σ᾽ έν᾽ άλλο πρόσωπο – ουρανοξύστη

μία πινακίδα χαμόγελο…

 

Κουράστηκα πολύ,

για να καπνιστώ

από της επιτυχίας τη δυσάγωγη φλόγα.

Γιατί όσο προσπαθούσα ν᾽ ανεβώ,

τόσο εκείνοι ύψωναν κι άλλον όροφο.

Κι ό­λο υπέφωσκε σαν φως που

το πάνε για κρέμασμα, το ματαιόσπουδο

σιγοψιθύρισμά τους πως

όροφο στον όροφο… αχνό στον αχνό…

κάποια στιγμή πού θα πάει,

θα μπουρδουκλωθεί αυτός και θα τσακιστεί στις

ατσαλένινες σιδεριές… της υπεροψίας μας,

μέχρι επιτέλους να τον μαζέψουν οι από κάτω,

με τα κουταλάκια της ειρωνείας τους.

 

Ώσπου,

γεύτηκα την δήθεν απάτητη κορφή τους,

ενώ ό­σο κεντούσα με τη βελόνα

της Συγχώρεσής μου, τη διάψευσή τους

στα Βαβελικά, ουρανόξυστα πρόσωπά τους,

οι από κάτω ταΐζονταν αυτή τη φορά, από τα

κουταλάκια του θαυμασμού τους…

 

Εν τέλει, κάθε εγωκεντρικός ουρανοξύστης,

δαμάζεται σαν ανήμερο θηρίο,

όταν για την α­ναρρίχησή τους

σφιχταγκαλιάζεσαι απ᾽τη μια, την Πενταστέρινη

κλίμακα της Στοργής,

κι απ᾽την άλλη, τη Φεγγαροδαγκωμένη

ανεμόσκαλα του Αισθήματος.

 

Σήμερα,

για πρώτη φορά, ενώθηκαν μαζί

και μου χαρίστηκαν, δυο στόλοι.

Έτσι, για ν᾽ αρμενίζουν στους ειρηνικούς

των ηλιόβρυτων… Προσδοκιών μου.

 

Ένας στόλος… δάκρυ ανθρώπου

κι ένας στόλος… χαμόγελο ανθρώπου.

 

Δυo στόλοι.

Ε! Δεν είναι και λίγοι για έναν μεροκαματιάρη σαν κι εμένα.

 

Κι επιτέλους!

 

Πραγματοποιήθηκε η ευχή μου!

Να γίνω εφοπλιστής!

Εφοπλιστής ονείρων.

Εγώ!

Που ναυπηγούνται στις ψυχές.

Με μούτσους

τα Οράματα

και καπετάνιους

τις Αιωνιότητες.

 

Ναυάγιο,

μόνον οι στόλοι… των αδιεξόδων

κι αυτοί… των ανεκπλήρωτων πόθων.

 

Τον τορπιλισμό αυτών,

προς ενημέρωση των άλλων επιχειρήσεων στρατού,

τον έχει προ πολλού αναλάβει

η ειδική μονάδα καταδρομών της Ελπίδας!

 

Ελπίδα!

Ελπίδα!

Ελπίδα!

 

Στο “ ντού ” των ΟΥΚΑΔΩΝ της

σκόνη όλα.

—————————————————-

*Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε από τον συγγραφέα στον δικτυακό τόπο tovivlio.net

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s