«Που είσαι ρε Κάτια;» – διήγημα της Ελπίδας Στρατηγάκη

Προχτές που μαζευτήκαμε στο σπίτι της Βάσως, κουβέντα στην κουβέντα, ανάμνηση στην ανάμνηση  θυμηθήκαμε όλες μας την Κάτια. Η Κάτια που ένα πρωινό πριν από οχτώ χρόνια, απλά μας ανακοίνωσε ότι την «κάνει». Στην ερώτηση μας «για πού;» « Α δεν ξέρω, θα γυρίσω λίγο και θα δώ, μπορεί και να μην κάτσω κάπου μόνιμα μπορεί ας πούμε σε κάνα εξάμηνο νάμαι πίσω». Πριν οχτώ χρόνια αυτά και δεν ξέρουμε καμιά μας που είναι η Κάτια. Είναι στην Ευρώπη ή καμιά Λατινική Αμερική; Και κουβεντιάζοντας θυμόμαστε τα διάφορα περιστατικά και τρέλες που ζούσαμε μαζί της. Η Κάτια πρέπει  κατά την κοινή αποδοχή και άποψη όλων μας να είναι από αλλού. Από έναν κόσμο όπου όλα, καλά είναι βαλμένα. Οι άνθρωποι, είναι όλοι ειλικρινείς και δεν έχουν καμιά υστεροβουλία στην σκέψη τους. Έτσι πιστεύαμε ότι πίστευε η Κάτια. Έτσι ήτανε όμως; Βέβαια ουδόλως! Η Κάτια ήξερε πολύ καλά τι είναι οι άνθρωποι. Ήξερε ότι οι άνθρωποι είναι περίπλοκοι και δυστυχείς και ζούσανε έναν φανταστικό κόσμο που ο καθένας είχε φτιάξει για τον εαυτό του να βολέψει την ασχήμια ή την δειλία του, την αναποφασιστικότητα του ή την εμμονή του και πάει λέγοντας. Κάποια στιγμή είπε « Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί κάποιος να κάνει είναι να πάρει στα σοβαρά τα καμώματα των ανθρώπων» Της άρεσε να ξαφνιάζει με την συμπεριφορά της και τις απαντήσεις της τους ανθρώπους, όχι να τους προσβάλει όχι, μα να, να τους ξαφνιάσει και να τους ξυπνήσει λίγο από την ψευδαίσθησή τους όπως έλεγε.  ¨Όλες θυμήθηκαν εκείνη την μάζωξη στο σπίτι της Αριάδνης στο Λυκαβηττό. Ήταν αρκετοί μαζεμένοι εκεί, όλων των τάξεων και παρατάξεων που λένε. Οι κουλτουριάρηδες, που με ύφος σκεφτικό και φιλοσοφημένο περιφέρονταν κρατώντας ένα  ποτήρι κρασί στο χέρι παρεισφρέοντας στις κουβέντες των άλλων δίνοντας την άποψη τους χωρίς κανένας να τους την ζητήσει.  Ήταν εκεί και οι αιώνιοι κοσμικοί τάχα μου λίγο καλλιτέχνες ή λίγο φιλότεχνοι όλα από λίγο δηλαδή. Ανάμεσα σε όλους αυτούς, πάντα υπάρχουν και οι γόητες, οι « δεν μου ξεφεύγει γυναίκα» και παράξενο πάντα όλοι αυτοί σαν μέλισσες στο μέλι έτσι πέφτανε στην Κάτια. Η Κάτια που είχε πάντα μια στάση «λίγο βαριέμαι, λίγο πλήττω, λίγο δεν γαμιούνται όλα, μου φαίνεται τίποτα το ενδιαφέρον δεν υπάρχει εδώ κλπ» Ε λοιπόν δεν υπάρχει τίποτα πιο ελκυστικό για έναν άντρα από την γυναίκα που δεν βρίσκει κάτι να της αρέσει. Σκέφτονται, « θα την κάνω εγώ να ενδιαφερθεί σε χρόνο μηδέν , και όχι μόνο να ενδιαφερθεί να χάσει το μυαλό της». Η ψευδαίσθηση που λέγαμε; Αυτή! Έτσι λοιπόν ο πιο γνωστός γόης ,ο γυναικάς της Αθήνας, κοσμικής , καλλιτεχνικής και γενικά γνωστός γλεντζές, ετών σαράντα, την έπεσε στην Κάτια.  Τώρα καλό είναι να σας περιγράψω αυτή την Κάτια. Η Κάτια ήτανε μια γυναίκα που προερχότανε από μια μεγαλοαστική οικογένεια με το καλό της ιδιωτικό, τα Αγγλικά της το αμαξάκι της που το χρησιμοποίησε έναν μήνα και μετά το παράτησε στο γκαράζ του σπιτιού της. Όπως έλεγε ήτανε πολύ αφηρημένη για να προσέχει πώς να οδηγεί και φοβότανε μην κάνει κακό σε κανέναν. Η Κάτια ήτανε αφηρημένη αυτό είναι αλήθεια. Έφευγε από το σπίτι της χωρίς την τσάντα της και ανεβαίνοντας στο λεωφορείο ανακάλυπτε ότι της έλειπε, όχι δεν κατέβαινε και πήγαινε πίσω να την πάρει απλά πέρναγε από το σπίτι ενός φίλου ή φίλης έπαιρνε κάνα εικοσάευρω και συνέχιζε την μέρα της. Άλλες φορές ήξερε ότι κάπου είχε να πάει και στο δρόμο έβλεπε μια έκθεση που γινότανε είτε σε μουσείο ή γκαλερί και έμπαινε μέσα και κει ξεχνιότανε. Στο τέλος της μέρας θυμότανε ότι είχε να πάει στην θεία της για φαγητό της τηλεφωνούσε και ζητούσε χίλια συγγνώμη, «αλλά να βρε θειούλα μου πέρασα μπροστά από το Μπενάκη και είχε μια έκθεση πολύ ενδιαφέρουσα και μπήκα και ξεχάστηκα…» Η θεία της απλά την καταλάβαινε. Εμφανισιακά δεν νομίζω ότι η ίδια ήξερε πόσο όμορφη ήταν. Ήταν ψιλή, λεπτή, με ένα περπάτημα σα να χόρευε με μια κίνηση στα χέρια σα να ‘λεγε πάντα « α! το ξέχασα τι αφηρημένη που είμαι!» Δύο όμορφα καστανά μάτια πάνω σε ένα λεπτό με έντονα μήλα πρόσωπο πάντα ροζ, ναι ροζ ήταν το χρώμα του προσώπου της σα να ‘χε βγει από κάποια παλιά φωτογραφία του δέκατου ένατου αιώνα όταν οι κοπέλες μένανε μακριά από τις αχτίδες του ήλιου. Το καλοκαίρι πάλι γινότανε μελί. Τα δόντια της μικρά κάτασπρα ,είχε και ένα κόλλημα με τα άσπρα δόντια. Αυτό όμως που ήταν η μεγάλη έκπληξη ήτανε η φωνή της. Μια βαριά λίγο βραχνή αλλά αισθησιακή φωνή που πιο πολύ θα πήγαινε σε μια γυναίκα γεμάτη σφρίγος και κάμποσες καμπύλες παρά στην Κάτια. Αυτό το ήξερε και περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να ξαφνιάσει τον συνομιλούντα της. Ήταν η χαριστική της βολή.

Έτσι λοιπόν εκείνο το βράδυ ο γόης την πλεύρισε και άρχισε να της κουβεντιάζει και εκείνη απλά κουνούσε το κεφάλι της ακούγοντάς τον ενώ όλες ξέραμε ότι κάποια μουσική μέσα της έδινε τον ρυθμό και όχι τα ενδιαφέροντα τάχα μου του, « Ρε συ! Πως τον έλεγαν τον τύπο;» « Θάνο!»  Θάνου. Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησε ευγενικά να τον αποφύγει, αλλά αυτός σίγουρος της γοητείας του την ξαναδιπλάρωνε. Κάποια στιγμή με ύφος  της πρότεινε να φύγουν να πάνε για κάνα κρασάκι οι δυό τους. Η Κάτια του απήντησε με την κοντράλτα φωνή της που ακούστηκε σε όλο το διαμέρισμα. « Πολύ ευχαρίστως Θάνο μου αλλά στο σπίτι με περιμένει μια παγωμένη σαμπάνια που ισορροπεί πάνω σε ένα εικοσάχρονο κορμί με προσόντα τουλάχιστον είκοσι πέντε πόντων και σε μια επανάληψη τρείς την ώρα! καταλαβαίνεις φαντάζομαι ότι τέτοια ευκαιρία δεν την αφήνει κανείς. Α! και κάτι άλλο, δεν αγαπώ το κρασί, amore.» Και λέγοντας αυτά σηκώθηκε και έφυγε με το χορευτικό της βήμα που είμαι σίγουρη κάτι σε σάμπα έφερνε.

Αυτό θυμηθήκαμε όλες μας και γελάγαμε για τον Θάνο που έχασε το χρώμα του και την φωνή του.

Με μια φωνή όλες είπαμε

« ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΡΕ ΚΑΤΙΑ;»

●●●▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬ஜ۩۞۩ஜ▬▬▬▬▬▬▬▬▬●●●

Η Ελπίδα Στρατηγάκη γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα.Με την συγγραφή( σεναρίων, διηγημάτων κλπ) ασχολείται πολλά χρόνια, αλλά πρόσφατα( 12/2011) εκδόθηκε το πρώτο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Novelbooks με τίτλο Τέσσερις ζωές … and the beat goes on.

Άδεια Creative Commons
Το διήγημα «Που είσαι ρε Κάτια»  διατίθεται με την άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Ελλάδα .

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s