Δημήτρης Α. Δημητριάδης, Πες μας ποιητή

Ίδιοι δεν είναι οι άνθρωποι πια, ούτε οι τόποι. Μονάχα η αγωνία ίδια, παντού. Κι ο ασυμμάζευτος φόβος. Η πρωτόφαντη τρέλα. Και η σκουριά. Διάχυτη. Διερράγησαν τα ιστία, θερίζοντας. Ο χρόνος τον άνθρωπο δε δίδαξε, ούτε ο άνθρωπος τον άνθρωπο. Κι εδραιώθη η τάξη του χρήματος και της σύγχυσης. Τα ουρλιαχτά των λύκων η άλλη… Read More Δημήτρης Α. Δημητριάδης, Πες μας ποιητή

Δημήτρης Α. Δημητριάδης, Οι δρόμοι της τέχνης

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι την τέχνη την επέβαλαν οι προϋποθέσεις της εργασιακής αναγκαιότητας και δραστηριότητας των ανθρώπων. Όσο αναπτύσσονται οι προϋποθέσεις αυτές, τόσο γίνονται και πιο δυνατά, πιο σίγουρα τα φτερά ανύψωσης της τέχνης. Η τέχνη ακολουθεί τον άνθρωπο από τα πρώτα του βήματα. Τον διαμορφώνει και διαμορφώνεται, τον αναπτύσσει κι αναπτύσσεται μαζί του. Σαν… Read More Δημήτρης Α. Δημητριάδης, Οι δρόμοι της τέχνης

Ευλαμπία Τσιρέλη, οι ονειροπόλοι απευθύνουν έκκληση

Κάντε κάτι να μην ακουμπήσουμε τα πόδια μας στη γη! Δεν θέλουμε να προσγειωθούμε. Εμείς που, αιώνες τώρα, φροντίζουμε για τις υψηλές και χαμηλές πτήσεις των πνευμάτων σας∙ για τη μαγεία στην τέχνη και τη λογοτεχνία, για την άπιαστη και αόριστη ουσία της ποίησης. Εμείς που, οπλισμένοι με χρώματα, ζωγραφίζουμε τους γκρίζους τοίχους, εμείς που… Read More Ευλαμπία Τσιρέλη, οι ονειροπόλοι απευθύνουν έκκληση

Νίκος Σουβατζής, Μέχρι να γίνω μια αγκαλιά από κόκκινα γαρύφαλλα

Μέχρι να γίνω μια αγκαλιά από κόκκινα γαρύφαλλα Έχω ένα σκοτωμένο όνειρο, μια αιματοβαμμένη μνήμη και μια καρδιά που θα ‘ναι δεν θα ‘ναι δέκα χρονών Έχω πολλές πατρίδες, έχω χιλιάδες ονόματα, έχω χιλιάδες πληγές Είμαι απ’ την Παλαιστίνη, απ’ τη Συρία, απ’ το Ιράκ, απ’ το Αφγανιστάν, απ’ το Βιετνάμ, απ’ την Ιρλανδία, απ’… Read More Νίκος Σουβατζής, Μέχρι να γίνω μια αγκαλιά από κόκκινα γαρύφαλλα

Ροζ κυκλάμινο, τίποτα

Τίποτα Στην φθορά του χρόνου, στην παραφθορά της σκέψης βρίσκεται φυλακισμένη μια αέναη δυσθυμία περιπλέκει υφαντό σε χρώμα τρικουάζ και καταλήγει πιο σίγουρο από ποτέ ότι ήθος είναι η αλήθεια που δεν λέγεται τσαρλατάνος χωρατά γυρεύει με χαραγμένο στο προσωπείο ένα χαμόγελο της χαρμολύπης ό,τι κι αν αγαπήσαμε διαγράφηκαν σε μια μνήμη ασθενή πολλά συμβάντα… Read More Ροζ κυκλάμινο, τίποτα

Γιώργος Σκούρτης, Σιωπή

Σιωπή Μες στους εκκωφαντικούς ήχους της πόλης λυτρώθηκα. Τα σμήνη του θορύβου με φυγάδεψαν από την αβάσταχτη σιωπή. Σιωπή αμείλικτη – θλιβερός καθρέφτης που κατοπτρίζει όλο μου το είναι. Σιωπή αληθοφόρα – βουβή κατάρα που ξεμπροστιάζει όλα μου τα πρόσωπα. Μια από μηχανής ηχοβολή έκρυψε με ζήλο τη μαύρη μου ψυχή. Μες στους εκκωφαντικούς ήχους… Read More Γιώργος Σκούρτης, Σιωπή

Νίκος Φάκος, σε χρόνο μέλλοντα υποθετικό

Σε χρόνο μέλλοντα υποθετικό Το σκοτάδι υποχθόνια δημιουργεί ένα ρίγος στη ράχη, το άγνωστο πίσω απ’ την πλάτη με φοβίζει. Ο καπνός των τσιγάρων, η μυρωδιά από το αλκοόλ, οι ανακατεμένες φωνές μού είναι αδιάφορες. Το ουίσκι μού καίει το λαιμό και το παιχνίδισμα του ήχου από τον πάγο στο ποτήρι μοιάζει κάτι μονότονο. Η… Read More Νίκος Φάκος, σε χρόνο μέλλοντα υποθετικό